اشعار

خوش آن‌روزی که با اذن خداوند            به دل‌خـواه پـیـمـبـر یافـت پیـوند

جهـان رحـمت و عـلم و کرامت            به دنیای جمال و عشق و عصمت

رسیدش در شب جـشن عروسی            عـروس آسـمـان، بر خاکـبـوسی

به سائل داد چون پـیـراهـنـش را            به حکم « لن تنالو البر حتی...»

اگـرچه خـانـۀ زهـرا گِـلـیـن بود            حـریـم افـتـخـار مـسـلـمـیـن بـود

مـحــبّـت، پــایــۀ کــاشـــانـــۀ او            شــرف، خـشـت بـنـای خـانـۀ او

سفالین کوزه‌ای و مَشکی از پوست            اسـاس چـشـم‌گـیـر خـانۀ اوسـت!

سپـهـر، آئـیـنه‌دار هـستی‌اش بود            رهــیـنِ آسـیــای دسـتـی‌اش بـود

حصیری گرچه فرشِ زیر پا داشت            به روی سر، همه نور خدا داشت

سـلام هـر شب و صبـحِ پـیـمـبـر            شُکـوه خـانه‌اش کردی فـزون‌تر

سلام، ای وحی منزل در کلامت!            که حق از کودکی گـفـته سلامت

به وحدت داده هر مویت شهادت            ورم کـرده‌ست پـایت از عـبادت

زیـارت‌گـاه انـجـُم، خـاک پـایـت            زیــارت‌نـامـۀ حــوران، ثـنـایـت

تویی یـاسین تویی طاهای قـرآن            تـویـی رمـز اشـارت‌هـای قــرآن

زنان را با عـمـل، ارشـاد کردی            جـهـاد الـمـرأه را فـریـاد کـردی

خـدا را بـنـده‌ای یـک‌دانـه بـودی            پدر را دل‌خـوشی در خانه بودی

دو تـن بـودیـد او را پــشــتـوانـه            تو در خانه، علی بیرون ز خانه

رسـالـت را گـلـسـتـانی، بـهـاری            امـامـت را نـگـهـبـانـی، قـراری

خــروش بـی‌امـان مـسـجـدی تـو            رسول خـطـبه‌خـوان مسجدی تو

چو تو از دین طرفداری که کرده‌ست؟            امام خویش را یاری که کرده‌ست؟

خـروشت حـامی جـان عـلـی شد            کـلامـت تــیــغ بُـرّان عــلـی شـد

الا، ای راز رحمت در دو دنـیا!            تویی مشکـل‌گـشـای هر دو دنـیا

نخـستین زن که در جـنّت درآیـد            تو هستی، کز قـیامت محـشر آید

چو در صحرای محشر پاگذاری            شفاعت را چو خورشیدی بر آری

ملائک صف به صف در چار سویت            عـلی و مصطفی در پیش رویت

مهـار نـاقـه‌ات در دست جـبـریل            خـلایق محو این اکـرام و تجـلیل

به حیرت، کاین هیاهو چیست، یارب؟            کسی کاین‌سان در آید، کیست یارب؟

که از درگاه عزت در چپ و راست            ندا آید که این زهراست! زهراست!

در آن‌جا شیـعـیـانت می‌درخـشند            نه تـنهـا دوسـتانت را ببـخـشـند،

که می‌بـخـشـد خـدای مـهـربـانت            گـــنـــاه دوســتــانِ دوســتــانــت

در آن غوغا که بهر کس، مَفَر نیست            ز بیم جان، پدر فکـر پسر نیست

ز هر سو بانگ وانفسا بلند است            ز ما فریاد «یا زهرا» بلند است

تو دستِ دست‌گیری چون برآری            « مـؤیـد» را مـبــادا واگــذاری!

آسمان می‌خواند امشب، قدسیان دف می‌زنند            حوریان کِل می‌کشند و خاکیان کف می‌زنند

آسـمـانی بی کـرانی، عـاشـق دریـا شدی            آمــدی آئــیــنــۀ انــســـیــۀ حــورا شـدی

امشب ای زیبـاتـرین! ای دلـبر کوثر بیا!            شب، شبِ عشق است، ای داماد پیغمبر بیا!

«لیلةُ القدرِ» نگاهش یا علی! اجر تو است            او «سلامٌ فیه حَتی مَطلَعِ الفجر» تو است

از ازل در پرده بود آئینه‌دارش می‌شوی            در عبور از کوچه‌باغ عشق، یارش می‌شوی

قدّ و بالای علی از چشم زهرا دیدنی‌ست            وای! وقتی می‌رسد دریا به دریا دیدنی‌ست

مـاه در امـواج دریـا دیـدنـی‌تـر مـی‌شـود            قـدر زهـرا با عـلی فـهـمـیدنی‌تر می‌شود

مانده احمد تا کدامین وجه رب را بنگرد            روی حـیـدر را ببـیـند یا به زهـرا بنگرد

ای بلال! امشب اذانی را که می‌خواهی بگو            «اَشـهـدُ اَنَّ عــلـیـاً حـجـتُ الله»ی بـگــو

عـقد زهـرا و علی در آسمان‌ها بسته شد            سرنوشت عشق هم بر زلف آن‌ها بسته شد

گفت احمد: این زره خرج جهاز دختر است            خوب می‌دانست حیدر بی زره هم حیدر است

تا در میـخانه امشب روح را پر می‌دهیم            دل به چشم کوثر و دستان حیدر می‌دهیم

سحـر روی پلکِ تماشا نشـسته            سـرِشب به امـیـد فـردا نـشـسته

به امـیـد فـردا کـه دنـیـا بـبـیـنـد            خـدا پای وصل دو دریا نشسته

حـیـا زیـر چـادرنـمـازِ شرافـت            شده قرص ماهی که بالا نشسته

"ولی" رو به روی بهشت مجسم            سرِ چـشـمـه‌سـار تـولّا نشـسته

سپر می‌فروشد چه باکی ز دشمن            به بازو اگر حرز زهرا نشسته

سر سفرۀ عقد در وصف این دو            هر آئـیـنه آئـیـنه از پـا نـشـسـته

پی دیـده‌بـوسیِ دخـتـر، پـیـمـبر            ســـر راهِ اُمِّ ابــیــهــا نـشـسـتـه

کمی دیر شد بین سجـادۀ اشک            گمانم که زهرا به نجوا نشـسته

و یا سـائـلـی بـر سـر راه بـانـو            پـی مـسـألـت با تـمـنّـا نـشـسـته

در این شادی اما ز دوریِ مادر            غمی در دلِ تنگِ زهرا نشسته

دلخـوشی یعنی خـدا را داشتن            در بهـشت لطف او جا داشتن

بـین سـیـنه حـبّ مـولا داشـتن            مـادری مـانـنـد زهـرا داشـتن

دل خوشی یعنی دو دنیا مال ماست

روز محشر فاطمه دنبال ماست

بـنـدگی یعنی عـبـادات شـبـش            ذکر تسبـیحـات بر روی لبـش

سجـده‌های غرق نـور زینـبش            آن حجابی که رسید از مکتبش

بنـدگی یعـنی حـجـاب فـاطـمه

سجـده‌هـای نـاب نـاب فـاطـمه

عشق یعنی خـنـده‌های فـاطمه            پـر گـرفـتن در هوای فـاطـمه

نوکـری کردن برای فـاطـمه،            بـا امـیـد یـک دعـای فـاطـمـه

عشق یعنی یک نگـاه مـادری

سـر پـنـاهـی در پـنـاه مـادری

زندگی یعنی سکوتی پُر سرور            انعکاس نـور در سیـمای نور

و بساط عـاشقی‌ها جـورِ جور            دور باد از زندگیشان چشم شور

زنـدگی یعـنی هـوای بـنـدگـی

زنـدگی کـردن بـرای بـنـدگـی

سادگی یعنی به کـم‌ها ساخـتن            در تنـور خـانه نان را ساختن

و حـصـیـری زیر پـا انداختن            نه به دنـیـا و طـلا دل باخـتـن

سادگی یـعـنی دو لـیـوان گِـلی

وصـلـهٔ نـعـلـین مـولایم عـلـی

هزاران سال نوری قبلِ خلقت خلق شد زهرا            هزاران سال قبل از مریم و آسیه و حوّا
نفـهمـیدیم انـسـان است یا انسـیـة الحـورا            علی شد «باءِ» بسم اللهُ و زهرا «نونِ» اعطینا

خدا روز ازل دار و ندارش را به زهرا داد
جهان را خلق کرد و اختیارش را به زهرا داد

به تعداد ملائک سینه‌چاک و سینه‌زن دارد            چه غم دارد که فرزند دلیری چون حسن دارد
علی دار و ندار اوست تا جان در بدن دارد            کنارش قطره هم انگیزۀ دریا شدن دارد

ندارم غیرِ عشق فاطمه سرمایه‌ای دیگر
ندارم بر سرم جز سایۀ او سایه‌ای دیگر

امامت می‌کند بر سیزده نـور خدا زهـرا            شده در اربعین ذکر نجف تا کربلا زهرا
علی می‌بست بر پیشانی‌اش سربند یا زهرا            چه می‌شد داشت صحن و مرقد و گنبد طلا زهرا

فقـط با یاد زهـرا قـلب‌هـا آرام می‌گیرند
ملائک از نـماز فـاطـمه الهام می‌گـیرند

برایم مادری کرده‌ست حتی بهتر از مادر            هزاران بوسه از دستان او چیده‌ست پیغمبر
نمی‌دانم بگـویم فـاطـمه یا هـستی حـیـدر            علی یا فاطمه گفت و پس از آن فتح شد خیبر

فقط حیدر فقط حیدر فقط او لایق زهراست
علی جای خودش دارد خدا هم عاشق زهراست

کـلـبۀ عـاطـفـه‌ها داشت مـصفّـا می‌شد            همۀ ارض و سـمـا داشت مُهـیا می‌شد

حضرتِ خاکیِ محرابِ عـباداتِ سحر            راهـیِ سـاحـل آرامــش دریــا مـی‌شـد

تا کـمی تـربت اعـلای نـجـف بر دارد            پـر جـبـریل به زیـرِ قـدمـش وا می‌شد

چشم "خورشید" به رخسارۀ "مهتاب" افتاد            کهکـشان، بُهت‌زده غرق‌ تماشا می‌شد

گـذرِ نــور اگـر آیـنـه‌کـاری شـده بـود            نیمه‌شب "کوچۀ پیوند" چه زیبا می‌شد

و خدا زیر لب آهسته به خود می‌گوید:            چه کسی غیر علی همدم زهرا می‌شد؟!

رمز سرزندگی‌ام یا "علی" و یا "زهراست"            وسط این دو دمه نبض من احیا می‌شد

در حقیقت سند عقدِ "علی" و "زهـرا"            سندِ نوکری ماست... که امضا می‌شد

هـزار نـقـشـه کـشـیـدیـد دام بـگـذاریـد            عـزیـز فـاطـمـه را تـشـنـه‌کـام بگذارید

هـمان عزیز که بعد از نـوشـتن نامـش            مـوظـفـیــد عـلـیــه‌ الـســلام بـگــذاریـد

همان کسی که در این شهر آبرودار است            رواست سر به قـدومش مـدام بگـذارید

همان که بی کـرم او مـیان سفـرۀ خود            مـحـال بود کـمـی هم طـعـام بـگـذارید

همان که قبلۀ عرش است و رو به او باید            قـدم بـه نـیـت بـیـت‌ الـحـرام بـگـذاریـد

فدای جدّ غـریبش که نیمه‌جان می‌گفت            به جسم من عوض خیمه، گام بگذارید

ای چشمه‌سار بخشش و ایثار و جودها            ای ابــتـدای رشـتــۀ بــود و نـبــودهـا

خلق جهان، به امر خدا شد به خاطرت            سر مـنـشأ کـرامـت و بذلی و جـودها

معیار قرب و دوری حق از ولای توست            معنی گـرفـتـه با تو فـراز و فـرودهـا

سمت نگاه تو که مسیری است تا خدا            رمـز تــقـربِ هـمـه اهـل سـجــودهــا

نـامـت که در مـیـانـۀ هـر بـیـتی آمـده            شد افـتـخـار جـمـلۀ شعـر و سـرودها

سر رشتۀ تمامیِ دل‌ها به دست توست            با مـهـر تو تـنـیـده همه تـار و پـودهـا

قـدر تو را ولی هـمگـان نـا شـناخـتـند

تا جرعه‌های کـینه نصیب تو ساخـتند

در پـیچ و تاب حـادثـه‌ها مـبـتلا شدی            تا لحظه‌ای که کـشتۀ زهـر جـفا شدی

در عمر کوته‌ت که نه چندان بهار دید            با هر خـزان و رنج و جـفا آشنا شدی

در بی‌کسی و غربت تو این سخن بس است            حـتـی مـیـان خـانـه اسـیــر بـلا شـدی

با همسری که همدم و یارت نبوده است            هر لحظه با غـمِ دل خود هم‌نـوا شدی

تا شعله‌های زهر غمش بر جگر نشست            درد آشـنـای سـوز دلِ مـجـتـبـی شدی

جان با لبـان تـشـنه بـدادی به بی‌کسی            تا زاین جهت چو کـشتۀ کربـبلا شدی

از داغ تو شـراره به قـلب فـلک فـتاد

جانم فـدای غربتت ای حضرت جواد

مـعـنـا گـرفـته قـرب خـدا با نـگـاه تو            بـاشد تــمـام اهـل جـهـان در پـنـاه تـو

آن خالقی که خلق دو عالم نموده است            فـرمـوده آفـریـنـشِ خـود بـا گـواه تـو

ماندی غریب از چه به شهر و به خانه‌ات            با آن که بوده خـیل مـلک از سـپاه تو

وقتی‌که خون‌جگر شدی از زهر همسرت            سر زد تمام غربت و غـم در نگاه تو

بر بـی‌گـنـاهـیِ تو شـهـادت دهـد خـدا

بر هر دلی ز داغ تو محـنت دهد خدا

هستـند کـریـمان دو عـالـم سرخـوانت            یکـبار نـخـورده‌ست گـره کـیـسۀ نانت

اصلا حـرم شـاه خراسان حرم توست            هر صحن که گشتیم در آن بود نشانت

انگار که گهـواره تو عرش زمین بود            وقـتـی پــدر پـیـر تـو مـی‌داد تـکـانـت

تکـبـیر تو از داخل گهواره رسیده‌ست            هـسـتـم اگـر امـروز مـسـلـمـان اذانت

یکـبـار پـدر گـفـتـن تو گر نـمی‌ارزیـد            صد بـار نـمی‌رفت به قـربـان زبانت!

از چشم پدر دور مشو؛ گرگ زیادست            بر این پـدرت حـق بـده باشد نگـرانت

در راه مــبــادا قــدمـت خــار بـبـیــنـد            آن صورت چون برگ تو آزار بـبـیند

یک روز می‌آیـد که مـی‌افـتـد بـدن تو            لب‌تـشـنه بـمـانی و بـخـشـکد چـمن تو

ای یـوسـف زهـرا، دل یعـقـوب فـدای            آن لـحـظـۀ خـاکـی شـدن پـیـرهـن تـو

طائر عـرشـم ولى پر بـسته‌ام            یـاد دلـدارم ولـى دلـخـسـتـه‌ام

آسـمانم بى سـتاره مانده است            درد، من را سوى غربت رانده است

نالـه‌ها مانده است در چاه دلم            قـاتـلــى دارم درون مــنــزلـم

من رضا را همچو روحى بر تنم            هـسـتى و دار و نـدار او مـنم

ضامن آهـو مرا بوسیده است            خنده‌ام را دیده و خندیده است

بر رضا هرکس دهد من را قسم            حاجتش را مى‌دهد بى بیش و کم

لالـه‌اى در گـلـشن مـولا مـنـم            غصه دار صورت زهرا منم

زهر کین کرده اثر رویم ببین            همچو مادر دست بر پهلو، غمین

در میان حجـره‌اى در بسته‌ام            بى‌قـرارم، داغـدارم، خـسته‌ام

این طرف با فاطمه باشد جواد            آن طرف دشمن ز حالش گشته شاد

کس نبـاشـد بین حجـره یاورم            من جـوان‌مرگم، شـبیه مـادرم

ریشه‌ها را کینه‌ها سوزانده است            جاى آن سیلى به جسمم مانده است

حـال که رو بر اجـل آورده‌ام            یـاد بـابـاى غــریـبــم کــرده‌ام

نیست یک درد آشـنا اندر برم            خـواهـرى نبود کـنار پـیکـرم

تشنه لب در شور و شینم اى خدا            یـاد جدّ خود حـسـیـنم اى خدا

به جایی رو نخواهم زد اگر اسمم گدا باشد            اگر رزقم به دستانِ جوادِ إبن رضا باشد

همان آقا که در آشوبِ هر کارِ گره‌خورده            قسم خورده می‌آید بهترین مشکل‌گشا باشد

جوادِ إبن رضا آنکه در آن عمرِ کمَش حتی            برای دردمندان خواسته؛ عـینِ شفا باشد

کجا دیدی که سائل با دلی آرام و آسوده            بدونِ عرضِ حاجت؛ آن به آن حاجت‌روا باشد

میانِ خانه و مسجد؛ زمانِ رفع همّ و غم            برایش ذره‌ای فـرقی ندارد که کجا باشد

مرامش بخشش است و کیست غیر از او که روز و شب            برایِ دشـمنـش حتی مـقـیّد به دعـا باشد

برایش می‌نوشت این را خدا در سرنوشتش کاش            نباید همسرش با مکـرِ شیطان آشنا باشد

همان همسر که می‌آورد جای آب؛ جام زهر            مقدّر شد که أمّ الفـضل یـارِ بی‌وفـا باشد

عــروج مـن و آسـتــان جــواد            قـنــوت مـن و آســمـان جــواد

مـن و خـلـوت لامـکـان جــواد            ســری دارم و سـایـبـان جــواد

کـه آقــا نــدیــدم بـسـان جــواد

رهـائـیـم امـا به دامی خـوشـیم            اسـیـریـم اما به بـامی خـوشـیم

همه کنج صحـن امامی خوشیم            به امید عرض سلامی خـوشیم

نـگـیــریـد از مـا امــان جــواد

هـزاران هـزار آسـتـان دیده‌ایم            در این آستان نورِ جان دیده‌ایم

که جود و کرم تـوأمان دیده‌ایم            هـمیـشه همین و هـمان دیـده‌ایم

دو عالم کجا خورده نان جـواد

اگر کار و بارت بهم خورده است            اگر بر دلت موج غم خورده است

به نامت اگر رزق کم خورده است            چه غم راه تو بر حرم خورده است

تـو و ســفــرۀ جــاودان جــواد

به گِردش کرم در کرم را ببین            به صحنش حرم در حرم را ببین

به روی گـنـاهـان قـلـم را ببین            هـلا سـائـل مـحـتـرم را بـبـیـن

که عمری نشسته به خوان جواد

خـوشا باد اگر کـاظـمـین آمدیم            اگر پیـش این نـور عـین آمدیم

هـمه عـمـر در زیرِ دِین آمـدیم            کـنـار ضـریـح حـسـیـن آمـدیـم

خـوشا بر دل مـیـهـمـان جـواد

اگر مـشـهـدی وقـت دیـدار گو            سـرت را به دیـوار بگـذار گو

شـبــیـه گـدایـی بــدهـکـار گـو            دو بار و سه دفعه نه یکبار گو

فقط گو رضاجان به جان جواد

از من گرفته همسر من خورد و خواب را            زهـر جـفـا ز جـان و دلم برده تاب را

وای از عـناد دختر مأمون که از جـفا            مـسـمـوم کـرد زاده خـیـر الـمـئاب را

تنها نه جان من که از این شعله سوختند            جـان رســول و فـاطـمـه بـوتـراب را

ای آنکه الـتهـاب عـطش را شنـیـده‌ای            بنگر به عضو عضو من این التهاب را

افکنده است شعله به جان من و هنوز            از من کـند دریـغ یکی جـرعـه آب را

یا رب تو آگـهـی که بـرای بـقـای دین            بر جان خـریدم این ستم بی‌حـساب را

جان می‌دهم به غربت و عطشان که خون من            تـضـمـیـن کـنـد تـداوم اسـلام نـاب را

باشد ز فیض دوستی ما اگر به حـشر            آسـان کـنـد خـدا به مـؤیـد حـسـاب را

ای که در چشـم ملائک نوری            شـجـر طـوری و نـور حـوری

دل شــیــدازدگـان را شـــوری            بس‌که در جود و کرم مشهوری

جـود، مسکـین در خانۀ توست

خـاک‌بـوس در کـاشانـۀ توست

ما نه در عـشق سـفـیران توأیم            کـه گـرفـتـار و اسـیـران تـوأیم

خـاک‌بـوسان و حـقـیـران توأیم            مـستـمـنـدان و فـقـیـران تـوأیـم

بـر گـدایـان درت احـسـان کـن

هـمه را بر کـرمت مهـمان کن

کـوی تو قـبلـۀ دل‌هـاست جواد            حرمت عـرش مـعـلاست جواد

بس‌که گـلزار تو زیباست جواد            وصل آن آرزوی ماست جـواد

ای‌که مهرت به سرشت همه است

کاظـمین تو بـهـشت هـمه است

ای‌که بر عرش برین قـائـمه‌ای            ای کـه امــیـد دل مـا هــمـه‌ای

تو صـفـای سحـر و زمـزمه‌ای            تو جـگـر سـوخـتـۀ فـاطـمـه‌ای

دیده‌ات گر که ز طـفلی تَر بود

دل تـو خـونـجـگـر مــادر بـود

دوست دارم ز غـمت گریه کنم            همه شـب بر الـمـت گـریه کنم

ز فـراق حـرمـت گـریــه کـنـم            بر تو و عـمر کـمت گـریه کنم

گر چنین خـسـته‌دل و پُر دردم

یـاد عــمـر کــم زهـــرا کــردم

ای شــفــای دل بــیــمـار هـمـه            شـاهــد چــشـم گـهـربـار هـمـه

چـلـچـراغـی به شـب تـار همه            همه‌جا مونس و غمخـوار همه

به «وفـایی» تو کـرامت داری

لـطـف در روز قـیـامـت داری

مرا از بین خواهد برد غم این اضطراب آخر            دعایم می‌شود درباره‌ات کی مستجاب آخر

بگو این دست‌های خسته‌ام از پشت ابرِغم            گره کی می‌خورد بر بارگاه آفتاب آخر؟

شبیه مادرت زهرا جوان و خسته دل رفتی            نیاوردی در این دنیای غم‌آلوده تاب آخر

فدای کودکیِ تو که کرد ای اصل اُتوالعِلم            جوابت کل عالِم‌های عالَم را مجاب آخر

فدای دو امامی که تن زخمی در آن گرما            لب خشکیده‌شان می‌گفت ذکر آب آب آخر

اگرچه روضه یکسان است ولی معلوم شد فرق            زنانی مثل ام فضل و جعده با رباب آخر

تمام کار من گریه، غم و دوری و بی‌تابی            چه خواهند کرد با من بچه‌های بوتراب آخر؟

وقـتی از داغِ جـوان‌مـرگ خـبر می‌آید            گـاهی از دیـدۀ تـر خـونِ جـگـر می‌آید

دارد از طوس به بغداد گریبان صدچاک            پــدری بــر سـر بـالـیـن پــسـر مـی‌آیـد

ناخودآگاه دلم رفت چرا کـرب و بـلا؟!            اربـاً ‌اربـا شـده‌ای پـیـش نـظـر مـی‌آیـد

اُم رذل است، نگوئید که اُم الفضل است            لقـب جـعـده به این زن چـقـدر می‌آیـد!

جواد آنکه به نزدش سخا و جود گداست            جواد آنکه خدا نیست، خنده‌های خداست

جواد آنکه هم از کودکی امام شده است            شبیه حضرت عیسی و حضرت یحیاست

جـواد آنـکه کـریـم بن هـفـت اقـیـانـوس            جواد آنکه جـواد بن هـشتـمـین دریاست

جــواد آنـکـه جـواب تــمـام پـرسـش‌هـا            جـواد آنـکـه امــام تـمـام بــاران‌هـاسـت

جواد آنکه به دل بردن از پـدر مشهـور            جـواد آنکـه عـلـی‌اکـبـر امـام رضـاست

جواد آنکه پـدر از پـسر غـریب‌تر است            یکی به غربت مشهد، یکی به سامرّاست

جواد آنکه به لب‌های تشنه جان داده است            جـواد آنکه پر از کلّ یوم عـاشـوراست

دلـم شکـسته ولی پر تـلاطم است هنوز            که "عشق" فاصلۀ کاظمین کرب و بلاست

کارم به لـطـف تو به گـدایی نـمی‌رسد            بی‌تـو گـدا به نـان و نـوایـی نـمی‌رسد

وصف تو در خیال نمی‌گنجد ای بزرگ            تـنهـا مـقـام تـو بـه خـدایـی نـمـی‌رسـد

حال و هوای نوکرتان رو به راه نیست            از سـمت کـاظـمـین هـوایی نمی‌رسد؟

نه دِعـبـِلـم، نه حِـمـیَری‌ام، نه فَـرَزدَقَم            بیچـاره‌ام... به من که ردایی نمی‌رسد

ابن الرضای من! به خدا دوست دارمت            جز این صدا ز سینه صدایی نمی‌رسد

چـشـمـم به راه تـوست، دم مـردنـم بیا            جـانم به لـب اگر تو نـیـایـی؛ نمی‌رسد

آه ای جـوان شهـر! چه کـردند با دلت            آه از جـگـر نکـش که دوایی نمی‌رسد

شکر خدا به مـوی تو دسـتی نمی‌رسد            شکـر خـدا به حـنـجـره پـایی نمی‌رسد

شکر خدا که دست به پیراهنت نخورد            اصلاً کسی به عـقـده‌گـشـایی نمی‌رسد

شـکـر خـدا اگـر چه جـوانی ولی دگر            جسمت به خیمه روی عبایی نمی‌رسد

به احـتـرام تو، پـائـیـزهـا بـهـار شوند            کویرهای ترک‌خورده چشمه‌سار شوند

تو نور دیدۀ خـورشید هـشتـمین هستی            تـمـام آیـنـه‌هـا، با تـو بـی‌غـبـار شـوند

ز رسم و راه تو ای حجت نهم! پیداست            که پـیـروان مـرام تو رسـتـگـار شـوند

به پیـشگـاه خـدا راهـیان مکـتب وحی            بـه آبـروی تو دارای اعـتــبـار شـونـد

بر آسـتـان تو، کـروبـیـان سـلام کـنـند            فـرشتگـان به حـریم تو پـرده‌دار شوند

به باغ مـعـرفت از فـیض باغـبـانی تو            نهال‌های جوان غرق برگ و بار شوند

تویی فـروغ هـدایت که "پور اکـثم‌ها"            در آسـتـانـۀ عـلـم تو شـرمـسـار شـوند

به محض تابش نور تو جای حیرت نیست            که "واقفـیه" به سرگشتگی دچار شوند

امـام و رهـبـر نـه سـالـه! مردمان باید            که محـو معجـزۀ دور از انتظار شوند

فـدای نــامـۀ مــولا، کـه واژه واژۀ آن            قـرار‌بخـش دل و جـان بی‌قـرار شـوند

نـوشـت: روشـنـی دیــده‌ام، امـیـد دلـم!            که با دعای تو دل‌ها شکـوفه‌زار شوند

شـنیدم از درِ کوچک به کوچه می‌آیی            به زحمت، این همه مردم چرا دچار شوند!

جواد من! پس از این از درِ بزرگ بیا            که بیـشـتر به عـطـایت امـیدوار شوند

از آسـمـان کـرم آنچنان بیـفـشـان نـور            که وارثـان زمین هم سـتـاره‌دار شوند

به پـیـشـگـاه تو بـاید، خـلـیـفـه و اُمَـرا            پـیِ مــطــالـبـۀ دُرّ شــاهــوار شــونــد

در آسـتانۀ جود و کـرامت تو رواست            که صفرهای جهان، برتر از هزار شوند

تو مثـل مـاه به فـضل خـدا درخـشیدی            شکوه و جـلوه به نام "جواد" بخشیدی

منم که باب نیازم، تویی که باب مرادی            چه خوش مقام عطایی! چه خوش امام جوادی!

منم نداری مـطلـق، تویی کـرامت بی‌حد            که آنچه خواسته بودم تو جز به لطف ندادی

چکامه‌ها همه حیران، میان اول و پایان            پدر که شمس شموس و پسر که حضرت هادی

تو روشـنـای زمـیـنی، تو آفـتـاب‌تـرینی            که در شـبـاشب عـالـم بنای نـور نهادی

بمیرم و نـسرایم، شکـست قـامت نخـلت            بمـیرم و ننـویسم که سر به خاک نهادی

دواتْ خون جگر شد برای مَقطع شعرت            چه سازم و چه سُرایم، نمانده عرض زیادی